Το προσέξατε πριν πουν οτιδήποτε. Η τσάντα του εξοπλισμού έμενε κοντά στην πόρτα λίγο παραπάνω κάθε εβδομάδα. Το "πρέπει οπωσδήποτε να πάω;" το Σάββατο το πρωί. Η σιωπή στο αυτοκίνητο που κάποτε ήταν γεμάτη συζητήσεις για το παιχνίδι.
Αν το παιδί σας απομακρύνεται από ένα άθλημα που κάποτε αγαπούσε, δεν το φαντάζεστε και δεν είστε καθόλου μόνοι. Η εγκατάλειψη του οργανωμένου αθλητισμού νέων αυξάνεται απότομα στις αρχές έως τα μέσα της εφηβείας, ακριβώς στο παράθυρο όπου υποτίθεται ότι συμβαίνει μεγάλο μέρος του μακροπρόθεσμου οφέλους. Τα καλά νέα: οι λόγοι είναι απόλυτα κατανοητοί και οι περισσότεροι από αυτούς είναι πράγματα στα οποία ένας γονέας μπορεί πραγματικά να επηρεάσει.
Η σύντομη απάντηση
Τα παιδιά σπάνια εγκαταλείπουν τον αθλητισμό επειδή σταματούν να αγαπούν το ίδιο το παιχνίδι. Το εγκαταλείπουν επειδή κάτι γύρω από το παιχνίδι έπαψε να είναι ευχάριστο, πάρα πολύ πίεση, πολύ λίγη διασκεδαστική πλευρά, ανεافής ελεύθερο παιχνίδι ή η αίσθηση ότι αξιολογούνται αντί να αναπτύσσονται. Αφαιρέστε αυτά τα στοιχεία και η αγάπη συνήθως επιστρέφει.
1. Έπαψε να είναι διασκεδαστικό
Όταν οι ερευνητές ρωτούν τους νέους γιατί αθλούνται, η "διασκέδαση" βρίσκεται στην κορυφή της λίστας και όταν ρωτούν γιατί τα παιδιά τα παρατάνε, το "δεν είναι πλέον διασκεδαστικό" βρίσκεται κοντά στην κορυφή αυτής της λίστας. Η διασκέδαση δεν είναι περιττή. Για έναν αναπτυσσόμενο αθλητή είναι το καύσιμο που τον κρατά να εμφανίζεται αρκετά συχνά ώστε να βελτιωθεί.
Η διασκέδαση διαβρώνεται σιγά σιγά: ατελείωτες επαναλαμβανόμενες ασκήσεις, κανένα πραγματικό παιχνίδι, συνεχής διόρθωση, μια σεζόν που μοιάζει με δουλειά. Η λύση είναι να προστατεύσετε το μη δομημένο παιχνίδι, να γιορτάζετε την προσπάθεια και την επίλυση προβλημάτων και όχι μόνο τα αποτελέσματα, και να ρωτάτε "το απόλαυσες;" όσο συχνά ρωτάτε "νικήσατε;".
2. Η πίεση έγινε πολύ βαριά... και μέρος αυτής ήταν δική μας
Οι περισσότεροι γονείς θα σοκαρίζονταν αν μάθαιναν ότι αποτελούν πηγή πίεσης. Αλλά η ανάλυση μετά τον αγώνα, ο διαρκής σχολιασμός από τις γραμμές του γηπέδου, η διάθεση στο αυτοκίνητο που εξαρτάται από το αποτέλεσμα, τα παιδιά τα διαβάζουν όλα αυτά. Αρχίζουν να παίζουν για να διαχειριστούν τη δική σας αντίδραση αντί να παίζουν για τον εαυτό τους.
Κάντε την υποστήριξή σας άνευ όρων και ορατή. Το "αγαπώ να σε βλέπω να παίζεις" είναι μία από τις πιο δυνατές φράσεις στον αθλητισμό νέων, ακριβώς επειδή δεν ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα.
3. Η νίκη πήρε προτεραιότητα έναντι της ανάπτυξης
Αυτό είναι το σημείο που οι γονείς βλέπουν λιγότερο και αισθάνονται περισσότερο. Όταν ένα πρόγραμμα είναι δομημένο για να κερδίζει τίτλους νέων, τα ταλαντούχα παιδιά με πρώιμη ανάπτυξη παίζουν και τα παιδιά με καθυστερημένη ανάπτυξη παρακολουθούν. Παιδιά που θα μπορούσαν να είχαν γίνει λαμπρά στα 17 τα παρατούν στα 13 επειδή δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο στα 12.
Η αυθεντική, μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των αθλητών δείχνει διαφορετική: κάθε παίκτης προκαλείται στο σωστό επίπεδο, τα λάθη αντιμετωπίζονται ως πληροφορία και ο ορίζοντας μετριέται σε χρόνια, όχι σε Σαββατοκύριακα. Επιλέξτε περιβάλλοντα -σύλλογους, κατασκηνώσεις, προπονητές- που μιλούν για ανάπτυξη και πορεία, όχι μόνο για αποτελέσματα.
4. Δεν παίζουν ποτέ στην πραγματικότητα
Τίποτα δεν σκοτώνει τα κίνητρα πιο γρήγορα από το να είσαι μόνιμος αναπληρωματικός χωρίς εξήγηση. Ο χρόνος συμμετοχής είναι ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά αισθάνονται ότι ανήκουν. Εάν το παιδί σας είναι σταθερά στον πάγκο και μπερδεμένο από αυτό, αυτή είναι μια συζήτηση που αξίζει να κάνετε με τον προπονητή, με ηρεμία, περιέργεια και στη σωστή στιγμή.
5. Ο αθλητισμός έγινε ολόκληρη η ταυτότητά τους και μετά κλονίστηκε
Για ορισμένους νέους αθλητές, ο αθλητισμός παύει να είναι κάτι που κάνουν και γίνεται το μόνο πράγμα που είναι. Ένας τραυματισμός, ένα κακό σερί, μια χαμένη επιλογή, και ολόκληρη η ταυτότητα αισθάνεται ότι απειλείται. Το να απομακρυνθούν μπορεί να φανεί πιο ασφαλές από το να αποτύχουν σε αυτό που σας ορίζει.
Κρατήστε ζωντανό τον υπόλοιπο κόσμο τους, φίλους, ενδιαφέροντα, χρόνο ξεκούρασης, ώστε μια δύσκολη περίοδος στον αθλητισμό να μην μοιάζει ποτέ με δημοψήφισμα για το ποιοι είναι.
Τι μπορεί λοιπόν να κάνει πραγματικά ένας γονέας;
Δεν μπορείτε να κάνετε προπόνηση αντί γι' αυτούς και δεν πρέπει να προσπαθήσετε. Αλλά οι στιγμές που αποφασίζουν σιωπηρά αν ένα παιδί θα παραμείνει στον αθλητισμό συμβαίνουν κυρίως εκτός γηπέδου, στο αυτοκίνητο, στο τραπέζι της κουζίνας, στα πέντε λεπτά μετά από μια βαριά ήττα. Αυτές οι στιγμές είναι δικές σας.
Κάντε τις σωστά και προστατεύετε το μοναδικό πράγμα που κρατά έναν νέο αθλητή στο παιχνίδι για χρόνια: μια γνήσια αγάπη γι' αυτό.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήσαμε το The Sport Parent's Playbook. Παίρνει τις στιγμές που διαμορφώνουν σιωπηρά έναν νέο αθλητή, τη σιωπηλή διαδρομή με το αυτοκίνητο, τη συζήτηση «θέλω να τα παρατήσω», την κουβέντα με τον προπονητή, την αυξανόμενη πίεση, και σας λέει ακριβώς πώς να διαχειριστείτε κάθε μία από αυτές. Βασισμένο σε έρευνα, πραγματική προπονητική εμπειρία και στις ήσυχες συνήθειες των οικογενειών που τα καταφέρνουν σωστά.
Διαβάστε το σε ένα Σαββατοκύριακο. Συμβουλευτείτε το για χρόνια. £24, ψηφιακό, δικό σας για πάντα.