Ένα δωδεκάχρονο παιδί με τίτλο πρέσβη και κωδικό σύστασης στο βιογραφικό. Γιατί η βιασύνη να γίνουν οι νέοι αθλητές ορατοί είναι ζήτημα επιστήμης και όχι γνώμης, καθώς και τι πρέπει να ρωτήσει κάθε γονέας πριν πατήσει δημοσίευση.
Πιθανότατα το έχετε δει στη ροή σας αυτή την εβδομάδα. Ένας νεαρός παίκτης από τοπικό σύλλογο, έντεκα ή δώδεκα ετών, ανακοινώνεται ως πρέσβης μάρκας. Βίντεο προπόνησης μονταρισμένα με μουσική πριν καν τελειώσει η συνεδρία. Ένας κωδικός σύστασης στο βιογραφικό. Και κάπου ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη δημοσίευση, γεννιέται μια σιωπηλή απορία που οι περισσότεροι γονείς δεν εκφράζουν ποτέ φωναχτά: είναι αυτό καλό γι' αυτούς;
Επιτρέψτε μου να είμαι ειλικρινής από την αρχή. Αυτό δεν είναι ένα άρθρο που δείχνει με το δάχτυλο. Οι προπονητές και οι πάροχοι δεξιοτήτων που το κάνουν αυτό εργάζονται σκληρά, οι περισσότεροι νοιάζονται ειλικρινά για τους παίκτες μπροστά τους, και η ανάπτυξη μιας επιχείρησης στον αθλητισμό νέων είναι δύσκολη. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο χώρος όπου βρίσκεται η προσοχή, και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί οι άνθρωποι πηγαίνουν εκεί όπου υπάρχει προσοχή. Υποθέτω επίσης ότι σε σχεδόν κάθε περίπτωση, ένας γονέας ή κηδεμόνας έχει δώσει άδεια.
Όμως η άδεια δεν είναι το ίδιο με την προστασία. Και μετά από δεκαπέντε χρόνια ως επαγγελματίας παίκτης και χρόνια συνεργασίας με νεαρούς αθλητές και τις οικογένειές τους κάθε εβδομάδα, πιστεύω ότι οφείλουμε στα παιδιά μας μια πιο προσεκτική ματιά στο τι λένε πραγματικά οι έρευνες, προτού αφήσουμε αυτό να γίνει συνήθεια.
Όταν ο λόγος για τον οποίο παίζουν αλλάζει, τα παιδιά σταματούν να παίζουν
Το πιο εδραιωμένο εύρημα στην ψυχολογία του αθλητισμού νέων προέρχεται από τη θεωρία της αυτοδιάθεσης, το έργο των ψυχολόγων Edward Deci και Richard Ryan. Εδώ και δεκαετίες μελετών, το μοτίβο παραμένει σταθερό: τα παιδιά παραμένουν στον αθλητισμό όταν το κίνητρό τους είναι εσωτερικό - παίζουν για την απόλαυση, για την κατάκτηση δεξιοτήτων, για τους φίλους τους. Όταν οι εξωτερικές ανταμοιβές και η εξωτερική επικύρωση γίνονται ο λόγος παρουσίας, αυτή η εσωτερική ορμή διαβρώνεται. Οι ερευνητές το αποκαλούν φαινόμενο υπερδικαιολόγησης, και ο Deci το απέδειξε για πρώτη φορά το 1971. Συνδέστε μια εξωτερική ανταμοιβή με κάτι που ένα παιδί αγαπά ήδη, και η ίδια η αγάπη αρχίζει να ξεθωριάζει.
Η έρευνα γύρω από την εγκατάλειψη του αθλητισμού είναι εντυπωσιακά συνεπής. Μελέτες που παρακολούθησαν εκατοντάδες εφήβους αθλητές - Γάλλους αθλητές του χάντμπολ για 21 μήνες, Ισπανούς ποδοσφαιριστές ηλικίας δεκατριών έως δεκαεπτά ετών - διαπίστωσαν ότι οι παίκτες που τα παράτησαν ήταν εκείνοι που ωθούνταν από εξωτερικές πιέσεις και ανταμοιβές, ενώ όσοι έμειναν κινήθηκαν από την απόλαυση και την αίσθηση της επιλογής. Μια μελέτη σε οικογένειες νεαρών αθλητών του μπέιζμπολ αποκάλυψε κάτι που κάθε γονέας πρέπει να εξετάσει σοβαρά: όταν οι γονείς είχαν εξωγενείς φιλοδοξίες για το παιδί τους στον αθλητισμό, οι βασικές ψυχολογικές ανάγκες του παιδιού απογοητεύονταν και η πρόθεσή του να εγκαταλείψει αυξανόταν.
Τώρα κάντε την ερώτηση με ειλικρίνεια. Εάν ένα δωδεκάχρονο παιδί πηγαίνει στην προπόνηση ενθουσιασμένο για να τραβήξει περιεχόμενο, σπεύδει στο σπίτι για να το δημοσιεύσει και ελέγχει τα νούμερα αλληλεπίδρασης πριν κοιμηθεί, τι είδους κίνητρο χτίζουμε; Τα likes και οι αριθμοί ακόλουθων είναι εξωτερικές ανταμοιβές που παρέχονται με το πιο ισχυρό πρόγραμμα ανταμοιβής που σχεδιάστηκε ποτέ - και τις συνδέουμε με κάτι που το παιδί συνήθιζε να κάνει αποκλειστικά για τη χαρά.
Ο εφηβικός εγκέφαλος δεν είναι φτιαγμένος για ένα κοινό
Αυτό δεν αποτελεί πλέον ζήτημα γνώμης. Η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία και ο Γενικός Χειρουργός των ΗΠΑ έχουν αναγνωρίσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως κρίσιμο παράγοντα στην τρέχουσα κρίση ψυχικής υγείας των νέων. Και η έρευνα για τους νεαρούς αθλητές ειδικότερα αρχίζει τώρα να συμβαδίζει - και είναι αποκαλυπτική.
Μια γερμανική μελέτη σε 591 εφήβους αθλητές ηλικίας δώδεκα έως δεκαεννέα ετών, σε 42 διαφορετικά αθλήματα, διαπίστωσε ότι η μεγαλύτερη καθημερινή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συνδεόταν με περισσότερα αρνητικά συναισθήματα και πιο δυσλειτουργικά διατροφικά πρότυπα. Το σημαντικότερο είναι ότι εντόπισε ακριβώς πώς προκαλείται η βλάβη: μέσω της κοινωνικής σύγκρισης και της διαταραχής του ύπνου. Και ιδού η λεπτομέρεια που μετράει περισσότερο για τα χαρισματικά παιδιά - όσο υψηλότερο ήταν το επίπεδο απόδοσης του αθλητή, τόσο πιο έντονη γινόταν η κοινωνική σύγκριση. Μια ξεχωριστή μελέτη σε νέους αθλητές διαπίστωσε ότι η παθητική κύλιση (scrolling) αύξησε σημανтивно το άγχος και μείωσε την ευημερία, λόγω της διαρκούς, σιωπηλής συνήθειας να μετρούν τον εαυτό τους σε σχέση με τους άλλους.
Με απλά λόγια: όσο καλύτερο και πιο ορατό γίνεται το παιδί σας, τόσο περισσότερο εκτίθεται στην παγίδα της σύγκρισης - ακριβώς στην ηλικία κατά την οποία η ταυτότητά του και η συναισθηματική του ρύθμιση βρίσκονται ακόμη υπό διαμόρφωση.
Ένα παιδί του οποίου η αυτοεκτίμηση ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με τους αριθμούς αλληλεπίδρασης, εξασκεί μια νοητική συνήθεια που δεν θα επιβιώσει από την πρώτη σοβαρή αποτυχία.
Υπάρχει άλλο ένα σήμα που αξίζει να γνωρίζετε, επειδή διευθετεί το ζήτημα "είναι αυτό πράγματι σημαντικό;". Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έχει ενημερώσει τον ορισμό της για την προστασία των αθλητών, ώστε να συμπεριλαμβάνει ρητά τους ψηφιακούς χώρους και τη διαδικτυακή συμπεριφορά. Το ανώτατο κυβερνητικό όργανο στον παγκόσμιο αθλητισμό αντιμετωπίζει πλέον την online έκθεση ενός νεαρού αθλητή ως ζήτημα προστασίας - στην ίδια κατηγορία με τη σωματική και συναισθηματική του ευημερία. Αυτό δεν αποτελεί διάθεση κατά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η επίσημη αναγνώρισή του αθλητικού κόσμου ότι η ψηφιακή παρουσία ενός παιδιού εγκυμονεί πραγματικό αναπτυξιακό κίνδυνο και αξίζει την ίδια φροντίδα με οτιδήποτε άλλο.
Τι χρειάζεται πραγματικά ένα ενδεκάχρονο παιδί
Στα έντεκα, στα δώδεκα, στα δεκατρία, ένας νέος παίκτης χρειάζεται τρία πράγματα, και η έρευνα μακροπρόθεσμης ανάπτυξης το υποστηρίζει εδώ και χρόνια. Χρειάζεται την αγάπη για το παιχνίδι - την αγνή χαρά του να παίζει μπάσκετ, ποδόσφαιρο, κρίκετ, ράγκμπι, όποιο άθλημα τον έχει κερδίσει. Χρειάζεται ευρείες θεμελιώδεις δεξιότητες, που χτίζονται μέσω του παιχνιδιού και της καλής καθοδήγησης, και όχι μέσω της επανάληψης όποιων κινήσεων φαίνονται καλές σε βίντεο. Και χρειάζεται να κοινωνικοποιείται, και όχι απλώς να ζει διαδικτυακά. Πραγματικές φιλίες, πραγματική οπτική επαφή, πραγματικοί συμπαίκτες. Ο διαδικτυακός κόσμος είναι αναπόφευκτος και δεν είναι όλος κακός - αλλά δεν μπορεί να αποτελεί τον στόχο.
Ένα παιδί που προπονείται με σκοπό να δημιουργήσει περιεχόμενο δεν είναι πλήρως παρών στην προπόνηση. Και η συναισθηματική νοημοσύνη - το στοιχείο που θα το βοηθήσει να αντέξει τον τραυματισμό, τη μη επιλογή, τον προπόνητη που δεν το εκτιμά - χτίζεται αντιμετωπίζοντας τη δυσκολία με υποστήριξη, και όχι επιμελούμενοι μια εικόνα επιτυχίας. Αν διδάξουμε στα παιδιά ότι η αξία τους είναι η ορατότητά τους, τα αφήνουμε ανυπεράσπιστα στις στιγμές που κανείς δεν τα παρακολουθεί.
Η έκθεση δεν είναι ο εχθρός. Η α δομήτη έκθεση είναι.
Θέλω να είμαι πολύ σαφής εδώ, επειδή εδώ είναι που η συζήτηση συνηθίζει να παίρνει λάθος κατεύθυνση. Οι ταλαντούχοι παίκτες πρέπει να φαίνονται. Η ευκαιρία μετράει. Το να βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου, να σε παρακολουθούν νέοι προπονητές, να δοκιμάζεις τον εαυτό σου σε νέα περιβάλλοντα - αυτά είναι ουσιαστικά κομμάτια της ανάπτυξης, και τα παιδιά λατρεύουν να εξερευνούν. Η λύση δεν είναι να κρύβουμε τα νέα παιδιά.
Η απάντηση είναι η δομή. Υπάρχει χαοτική διαφορά ανάμεσα στο να προβάλλεται ένα παιδί για να πουληθεί κάτι και στο να του δίνεται μια γνήσια αναπτυξιακή ευκαιρία - με προετοιμασία πριν από αυτή, ανατροφοδότηση κατά τη διάρκεια και καθοδήγηση μετά. Το ένα αντιμετωπίζει το παιδί ως υλικό μάρκετινγκ. Το άλλο αντιμετωπίζει το παιδί ως τον απόλυτο σκοπό. Γι' αυτόν τον λόγο, στο International Basketball Development Camp μας, οι αθλητές προπονούνται από ανθρώπους που έχουν ζήσει το επαγγελματικό παιχνίδι στο υψηλότερο επίπεδο και γνωρίζουν ακριβώς τι κάνει και τι δεν κάνει η έγκαιρη προβολή σε μια καριέρα - και γιατί οποιαδήποτε ορατότητα δημιουργούμε για έναν παίκτη συμβαίνει με ελεγχόμενο και δομημένο τρόπο, με ειλικρινή ανατροφοδότηση και συνεχή καθοδήγηση, μέσα σε μια μακροχρόνια σχέση με την οικογένειά του.
Πέντε ερωτήσεις που πρέπει να κάνετε προτού το παιδί σας βρεθεί μπροστά σε κοινό
- Ποιος ωφελείται περισσότερο από αυτή την προβολή - το παιδί ή η επιχείρηση;
- Υπάρχει αναπτυξιακός σκοπός πίσω από αυτήν, και μπορεί κάποιος να τον εξηγήσει σε μία πρόταση;
- Ποιος προετοιμάζει το παιδί για όσα συνοδεύουν τη δημοσιότητα - τα σχόλια, η σύγκριση, η σιωπή όταν μια ανάρτηση δεν αποδίδει;
- Παρακολουθεί κανείς πώς επηρεάζεται η χαρά του, ο ύπνος του και ο λόγος για τον οποίο εμφανίζεται στην προπόνηση;
- Αν το παιδί έλεγε “δεν θέλω να με κινηματογραφήσουν σήμερα,” θα ήταν απολύτως εντάξει αυτό;
Αν κάποια από αυτές τις απαντήσεις είναι ασαφής, η προβολή εξυπηρετεί κάτι άλλο εκτός από τον παίκτη.
Μια τελευταία σκέψη για κάθε γονιό
Το παιδί σας έχει μόνο μία παιδική ηλικία στον αθλητισμό. Ένα παράθυρο όπου το παιχνίδι μπορεί να αφορά καθαρά και μόνο το παιχνίδι. Οι ακόλουθοι, οι εμπορικές συμφωνίες, η προβολή - όλα αυτά μπορούν να έρθουν αργότερα, και θα έχουν μεγαλύτερη σημασία όταν φτάσουν πάνω στη βάση ενός ασφαλούς, ανθεκτικού νέου που παίζει επειδή το αγαπά.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα παρουσιαστεί μια ευκαιρία προβολής για το παιδί σας, μην ρωτήσετε αν είναι συναρπαστική. Ρωτήστε αν είναι αναπτυξιακή. Ρωτήστε ποιος την καθοδηγεί. Ρωτήστε τι θα απογίνει η χαρά του παιδιού σας αν πάνε καλά τα πράγματα - και η αυτοπεποίθησή του αν δεν πάνε.
Αυτά νοιάζονται μόνο για το παιχνίδι τώρα. Αυτό δεν είναι περιορισμός. Είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουν. Προστατέψτε το.
The Sport Parent’s Playbook
Το feed τους θα τους πει πόσο αξίζουν. Εκτός αν φτάσετε εσείς εκεί πρώτοι.
Το να γνωρίζετε την επιστήμη είναι ένα θέμα. Το να ξέρετε τι ακριβώς να πείτε - όταν το παιδί σας ρωτά γιατί δεν μπορεί να δημοσιεύει όπως οι συμπαίκτες του, όταν ένας πάροχος τού προσφέρει έναν ρόλο “πρεσβευτή”, όταν η σύγκριση αρχίζει να γίνεται επίπονη - γι' αυτό ακριβώς είναι το The Sport Parent’s Playbook. Μετατρέπει την έρευνα σχετικά με κίνητρα, ταυτότητα και ψηφιακό κόσμο σε απλά λόγια και έτοιμα σενάρια που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτήν την εβδομάδα.
Αποκτήστε το Playbook - £24, ισόβια πρόσβαση
Μία πληρωμή. Χωρίς συνδρομή. Κάθε μελλοντική έκδοση καταφτάνει στο αντίγραφό σας, δωρεάν.
Μεταδώστε το
Αν αυτό το άρθρο σάς προβλημάτισε, κάποιος άλλος γονέας πρέπει επίσης να το διαβάσει. Μοιραστείτε το με την ομάδα γονέων της ομάδας σας, τον σύλλογό σας ή οποιονδήποτε μεγαλώνει έναν νέο αθλητή - και αν θέλετε να συζητήσουμε οτιδήποτε περιέχεται σε αυτό, τα εισερχόμενά μου είναι ανοιχτά.
Κοινοποίηση στο WhatsApp Κοινοποίηση στο Instagram Κοινοποίηση στο Facebook Επικοινωνήστε μαζί μου
Η έρευνα που αναφέρεται σε αυτό το άρθρο περιλαμβάνει εργασίες βασισμένες στη θεωρία της αυτοδιάθεσης (Deci & Ryan), διαχρονικές μελέτες εγκατάλειψης αθλητών στην εφηβεία σε Γαλλία και Ισπανία, μελέτη 591 Γερμανών εφήβων αθλητών σχετικά με τα ψηφιακά μέσα και την ψυχική υγεία, πρόσφατη έρευνα ευρείας κλίμακας για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την ευημερία σε αθλητές ηλικίας 12 έως 24 ετών, συστάσεις από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία και τον Γενικό Χειρουργό των ΗΠΑ, καθώς και το επικαιροποιημένο πλαίσιο προστασίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής που αφορά τους ψηφιακούς χώρους.
''